SON BAKIŞ

 

Koru lukta, çare siz, yaralı , korkan sincap lar gibi dolaşıyordu. Sessizliğin ve karanlığın içinde ağaç yaprakları dansöz gibi raks ediyorlardı.Bu son gününde, kendisiyle olan hesaplaşmasını bitirmek ve huzur içinde ayrılmak istiyordu bu dünyadan. Ben kimim diyordu kendi kendine. Amac ım neydi,ne için gelmiştim bu dünyaya,ne için yaşıyordum,bunları sorguluyordu,ne önemi varsa. Ulaşılamaz hedefleri olmamıştı aslında, ama başaramamıştı işte. Alkolik olmasının nedenlerini düşündü uzun uzun.Kendince o kadar çok nedeni vardı ki,üstünde durmadı artık.

Umursamazlık içinde omuzlarını silkip tekrar tekrar yaşadıklarını düşündü. Terk-i diyar etmeden önce mutlu günlerini hatırlamaya çalıştı,olmuştu elbet küçük mutlulukları,hatırladıkları yüzünde buruk bir tebessüme neden olmuştu. Hani'dir benim diyebileceği hiç bir şeyi olmamıştı son zamanlarda.Olanı da alkol yüzünden yitirmişti zaten.

Kölenim diyecek kadar çok sevmişti bir zamanlar, ancak onun için özgürlük vazgeçilmez bir tutkuydu. Aşkından bile vazgeçti bu yüzden. Hep bir karşı duruş sergilemişti hayatta her şeye. İşte bu yüzden belki de, tüm direniş lerine rağmen yaşam mücadelesine yenilmiş ve alkole sığınmıştı. Köprü' ye doğru ilerlerken artık kaybedecek hiç bir şeyinin olmadığını biliyordu.Köprüye vardığında ise artık geri dönülmez bir yoldaydı.Yakamozlarla süslü durgun suya son bakış ını atarken, tanrıça heykelleri kadar güzel bir denizkızı onu çağırıyordu.Suyun soğukluğunu bedeninde hissederken,güzel bir şiirin son dizeleri kulaklarında çınlıyordu;

 

Biçare gönüller, ne giden son gemi dir bu,

Hicranlı hayatın, ne de son matemidir.

 

 

 

BİRGÜL KORAL

1. AŞAMA