HUZUR IÇINDE

 

Yeniden dogustu onunla tanismam. Her sey bitti, artik vazgeçtim umutlarimdan anne olamayacagim derken, Çocuk Yetistirme Yurdu'nun müdürü ile tanistim. Biraz kadinsi gibiydi davranislari. Ama kurdugu cümleler yasama bakisimi degistirdi birden. Orda sevgiye, bakima muhtaç o kadar çocuk var ki. Birine anne deme ihtiyaci duyan diye devam etti cümleleri…

Karar verdim, oraya gitmeliydim. Ertesi gün gittim. Masum, sevgi dolu gözlerle bana bakiyordu. Mutlu isyankar bir edayla. Oradaki en sempatik çocuktu bence. O mutsuz günlerin yüregime getirdigi yorgunluk yok olmustu sanki. Biraktim artik yas tutmayi. Ben onun annesi olmaliyim, sevgiyle bagrima basmaliyim dedim. Sonra etrafima baktim on yüz ya da daha fazla yüzde gülümseme… Keske beni alsa da, onunla beraber sevgiyi, huzuru, mutlugu tatsam, yalnizligimi paylassam, üzüldügümde basimi yaslayacagim bir omuz olsa, yagmur yagdigi zamanlarda gök gürültüsünden korktugumda beni teselli etse diye konusuyorlardi. Ben ilk gördügüm o sevimli çocugu evlat edinmeye karar vermistim. Etkiledi o mutlu isyankar edasi beni. Digerleri onun için”Ne sansli velet.” dediler. Artik onun bir ailesi var. Yüzlerindeki gülümseme gidip hayal kirikliginin getirdigi mutsuzluk ifadesi vardi.

Canim yavrumla evimize gittik. O ” Neresi burasi ?” diye sordu. Huzur, mutluluk, hosluk , sicaklik, güven bunlari barindiran evimiz dedim. Eve bana alismaya basladi. Hiç pisman olmadik birbirimizi seçmekten. Kizim Huzur yetimhanedeki kardeslerini hiç unutmadi, unutmadik. Beraber onlari ziyarete gittik, vakit geçirdik. Onlar bize geldi kocaman bir aile olduk. Kizimla hüzünlerimizi, mutluluklarimizi, umutlarimizi beraber yasadik.

Onun ilkokulu gittigi ilk günün heyecanini, ilk yazili olma panigini, ilk askin getirdigi mutlugunu, ayriligin acisini onunla paylastim. Lise zamaninda ergenligin de getirmis oldugu kaprisleri bile sevimliydi.

Kizim üniversiteyi kazandi. Aman tanrim neydi o ÖSS heyecani. Günlerce uyuyamadi, stres oldu. Umudu, umutsuzlugu beraber yasadi. Sonunda istedigi oldu. Anadolu'da Selçuk Üniversitesi Iktisat Fakültesi Ekonomi bölümünü kazandi..Orda ev tuttuk.Ö zgürlügünün tadini çikarmaya basladi tabii ki.

Kizim çok duyarlidir. Üniversite de çevre örgütüne üye olmus..Çevresinde gelisen iyi,kötü olaylara tepkisiz kalamaz. Karsidan diger kavsaga geçerken yere tükürenlere tiksintiyle bakiyor ve ikazda bulunuyormus . Çikmaz sokaklara denk geldiginde dipsiz bir kuyuya düstügünü sanip korkuyormus. Anne anladim kelebekler yüzemez dedi. Hayat çok acimasiz. Ev arkadaslari geçimsizmis. Sürekli tartisiyorlarmis. Kizim da müdahale edip”B u bir saçmalik neden kavga ediyorsunuz, neyi paylasamiyorsunuz, biri beni dinlesin ” benim adim HUZUR ” demis. Ben çok mutsuzum. Burda mutlugun kapanisini izledim sayenizde..yeter artik!” diye odadan çikmis.

BILIYORUM KI Huzurum her seyin üstesinden geleceksin,umutla sikintilarindan kurtulacak,tek basina da kalsan hayatta her zaman mutlu adin gibi huzur içinde yasayacaksin.Asla düste kibiri bile aklina getirme dedim.O benim için ilk gün karsilastigimiz gibi mutlu isyankar…..Yasam kaynagim.

Hazime Divanoglu