KÜÇÜK MURAT'IN ORMAN MACERASI

Biz büyük bir orman in yakininda yasiyoruz. Evimizin yak ininda hiç komsumuz yok . Sehrin gürültüsünden uzak oldugumuzdan içimiz huzur doludur. Benim burada arkadasim da yok ama kendi kendime hep bir oyun bulurum. Çünkü ben içi cosku dolu bir çocugumdur.

Ormana tek basima hiç gitmem ama bir gün senelerden beri biriktirdigim meraka yenik dü serek annemden habersiz ormanin derinliklerine dogru yürümeye basladim. Aslinda hemen çikacaktim ama isler planladigim gibi gitmedi; ormanda yolumu kaybettim. Ama kendime güvendigim için hiç korkmadim. Ormanin derinliklerine indigimde orada bulunmayi bekleyen bir göl vardi. Gölün görüntüsü muhtesemdi . Orman içinde sanki bir sakli beden vardi. Bütün güzellikleri içinde barindiriyordu. Hiçbir insan bu güzelliklere kayitsiz kalamazdi. Ormanin içinde insan kendini hayattan arindiriyordu sanki. Ormanda ilerlerken yavas yavas gökyüzünü siyahin uyumu olan tüm renkler kapladi. Bulutlardan yagmur damlalari düsmeye baslamisti. Az sonra bu damlalar yerini saganak yagmura birakti.

Tam karsimda tek basina bir gül duruyordu. Hizla düsen yagmur damlalari bu gün boynunu bükmüstü. Bu; gülün kaderi miydi yoksa? Böyle mi olacakti? Gül birkaç yagmur damlasina yenik mi düsecekti? Öylece oldugum yere çöktüm. Yagmurun dinmesini bekledim. Kisa bir süre sonra yagis durdu. Bu yagan yaz yagmuruydu. Kalkip yeniden ormani kesfetmeye koyuldum. Toprak kahve telvesi gibi olmustu. Günese baktigimda rengi kizillasmisti. Ayni bir gümüs tepsi gibi parliyordu. Günesi böyle görünce adini kirmizi gümüs koydum.

Ormanda degisik hayvanlara rastladim. Bir tanesini görseniz ayni benim evde yaptigim gibi buldugu siseyle tek basina oynuyordu. Hayvanlarin yanindan ürkek adimlarla geçiyordum. Bunun sebebi onlardan korkuyor olmamdi. Hayatimda hiç bu kadar çesitte hayvani bir arada görmemistim. Sizofren olan insanlar gibi tuhaf, ürkütücü hayaller gelmeye basladi gözümün önüne.

Evime dönmek benim için bir rahme dönüs olacakti. Çünkü artik ailemi ve evimi özlemeye baslamistim. O an gökyüzünde genis kanatlariyla uçan bir kartal gördüm. “Iste asil korkmam gereken hayvan.” diye düsündüm. Basimi yana dogru çevirdigimde ne göreyim; karsimda babam duruyordu. Bu benim için mutlugun dogum sancisina dönüstügü andi. Babami gördügüm için çok sevinmistim. Fakat bir yandan da çaresizlik babamin bana kizmasini bekliyordum. Çünkü babama ormana girmeyecegime dair söz vermistim. Bekledigim gibi olmadi. Babam bana kizmadi tam tersine beni sevgi ile kucakladi. Çok korkmustu belli ki. Beni alip eve getirdi. Annem korkudan depresyona girmisti. Çektigi kaygi yüzünden anlasiliyordu. Benim de korktugumu ve pismanligimi anlamislardi. Artik ikisi de bir daha ormana girmeyecegimden emindiler. Orman artik benim için sakli beden olmaktan ç ikmisti.

 

ESRA DUTAR