Uzun zamandir aralamiyordum sayfalarini ve paylasmiyordum cümlelerimi seninle.Iyi degilim bu aralar. Ellerim yok gibi, ellerim kesik sanki... Kalemim kirilmis, cümlelerim geçmise esir ve sönmemek için direniyor içimdeki umut mesalesi . Senin son sayfan benim ise yeni bir deftere hazirligim. Görüyorsun ya günlügüm bir seyler birileri için bir sonken, bir baskalari için yeni bir baslangiç olabilir. Hani hep derler ya her bitis aslinda bir baslangiç. Söyleyeceklerimi tamamladiktan sonra seni de kitapligimin ikinci rafina diger biten günlüklerimin yanina koyacagim. Eskiden olsa saklardim ; tereddüt ederdim okunmasindan, karistirilmasindan. Ama simdi gerek duymuyorum saklamaya. Hani bir sona yaklastiginda baslangiçtan sona dogru bir degerlendirme ve hatirlama yapilir ya hep! Yeni yila girerken eski yil oluverir birden yasanilan zaman dilimi ve hatirlanir bir çok sey, ya da ölüme yaklasan bir kisi hayatinin kisa bir degerlendirmesini yapar ya, farksiz degil su an yaptigim. Tüm sayfalari teker teker araladim. Neler yasamisim be günlügüm! Seni babam hediye etmisti bana, hatirliyorum o günü. Ansiklopedim derdim senin için, o kadar kalindin ki biter mi acaba derdim. Bitermis anladim, her sey bir gün bitermis. Unutamam bitisi yasadigim günü, çöküsümü , çaresizligimi , baska birine tercih edildigimi, varligimda baska varliklarin da oldugunu, içimdeki isyani , adini koyamadigim zamanlarda yasadigim soguk yalnizligi ...
Baska zamanlarda, baska yerlerde unutmayi denedim. içkiyle dost oldum uzun bir süre. Kafa bi milyon dolastim çogu zaman, bir milyon oldu kafam ama o biri unutamadi. Bir milyon da bile o bir hep vardi. Içimde, iste tam orada; sizlayan sanciyan yanim . Bir melodide, bir filmde, bir çift sevgilide görüyorum yansimasini. Biliyorum böyle devam edemez. Beni ona esir eden zincirleri kirmak lazim bazen diyorum. Ama nasil? iste bu soru, hayatin ilk sorusu kadar mühim, baslangiç için bir adim. Eger aydinliga çikmak istiyorsam yok etmeliyim karanligi, bir firça ile beyaza boyayabilmeliyim. Özgürlük için bir vahset gerçeklestirmeliyim kendi içimde. sefkat göstermemeliyim beni inciten duygulara, yer vermemeliyim ruhumda onlara. Senin sayfalarinda birakmaliyim yasananlari ve yakisani yapmaliyim, gülümsemeliyim:)
Bir filiz yesersin içimde, izin vermeli buna; umut yagmur olarak düssün içime. Ve ben tüm semsiyeleri atarak islanmaliyim umut yagmurunda. Ne de olsa korkmuyorum damlalardan , islanmaktan
Evet, Evet! O filiz yesermeli içimde. Bir bebegin seslenisi nasil can verirse annesine, bir filiz can vermeli ruhuma; çünkü hak ettim ben bunu, alin teriyle kazandigim mutlulugumun yanik bir hikayenin sularinda kaybolmasina izin veremem. Iste son sayfa ve iste son cümlelerim. Geçmise senin yardiminla bir pencereden bakabilmekti bu aksam amacim ama tek bir sey hakkinda bir degerlendirme yaptim sanirim. Iyi oldu bu ama! Yeni bir baslangiç için cesaretim var. Biliyor musun aslinda bitisine hem seviniyor hem de üzülüyorum. Seviniyorum; çünkü yazacak kadar yasadim; yazmanin ön kosulu yasamak. Üzülüyorum; çünkü yeni biriyle tanismak, yeni bir insana alismak gibi yeni bir günlüge baslamak. Sen varken daha güçlü hissediyorum kendimi, çünkü kelimelerim özgür istedigi gibi yerlesiyorlar sayfalarina. gülme ama bazen seni bir din adamina benzetiyorum. Seninle paylasiyorum, sende huzur buluyorum, sana soruyorum. her seye ragmen yasamak ve yasadiklarimi seninle paylasmak rahatlatiyor beni:)

Asli