HAYATI SORGULAMAK

Sil baştan başlamak gerek bazen,hiçbirşey olmamışcasına devam etmek.Yaşanılan onca

acıyı,düş kırıklıklarını unutmak gerek.Bir bebek kadar saf, çaresiz , ürkek olmak gerek.Evet,

herşeye baştan başlıyorum.Yeniden doğmak istiyorum. Rahme dönüş yapmak belkide bu,

ilk ne zaman ağladığımı anımsamak istiyorum.Böyle olmaz biliyorum,hayatı kabullene-

memek benimkisi.Vücudumdaki bütün kötülüklerden arınsam belki kurtulurum bu acıdan.

Belki mutluluğuaramalıyım,bulmak bu kadar zor mu ki?. Mutluluğun doğum sancısı belki

de bu.İçimden çıkmak isteyen ama bir türlü çıkmayı başaramayan bir duygu.Ruhumun

derinliklerinde sakladığım bir iç güdü belkide.Birinin gelip beni bu karanlık kuyudan kurtar-

masını bekliyorum.Kendimi bulunmayı bekleyen bir göl kadar çaresiz ve umutsuz hissediyo

rum.Ama yİne de bekliyorum,umudumu yitirmeden....Görüyorum karşıdan gelen beyaz me-

leği. Geniş kanatlarını açıp"seni korumaya geldim"dercesine,beni kucakladığını hissediyo-

rum.Sonra yerimden kalkıp yeniden hayata sarılıyorum." Kendine güven ,hayatı sev" diyorum

kendi kendime.Herşeyin üstesinden gelebilirsin,yeter ki güçlü ol diyorum.Bu benim iç sesim.

Evet,evet eminim.İçime huzur veren beni rahatlatan iç sesim.Bir ses daha duyuyorum,o

hep

benimle sanki.Belkide saklı bedenimde . Evet bu annemin sesi duyuyorum.Eski günleri hatı

rlıyorum.Annemle sohbetlerimizi,kahve keyiflerimizi.Annem bana kahve telvesini anlatırdı

hep ben gülerdim."Gerçek değil bunlar inanmıyorum derdim".Ah eski günler ah geride

kaldınız.Şimdi odamdayım,yanlızım,bir tek saatimin sesin duyuyorum"tik tak".Ben,

odam,masam ve şişeyle tek başına kalmış bedenim.Bana noluyo böyle,içimdeki duygu

lar karmakarışık.Birgün bedenim hata doyuyo ,birgün özlem duyuyo.Kendimi güle ben

zetiyorum sonra.Hani bir açıp,bir solmak gibi. Gülün kaderide benim gibi diyorum,kendi

kendime gülüyorum.Düşünüyorumda kırmızı bir gül olsaydım,üzerime güneş vurduğunda

kırmızı gümüş gibi parlasaydım.Ne kadar muhteşem olurdu.Hayır hayır olmaz,insanlar

beni koparmak isterdi, kayıtsız kalırdım. Onlara dur yapma diyemezdim.Güllerde birgün

boyun eğerdi."Boyun eğmek yakışmaz sana".İçimdeki ses konuşuyorudu.Bu annemin

sesiydi.Gözümün önünde canlandı beni öpüşü,koklayışı.Sonra onun giysilerin hatırlıyorum

siyahın uyumu onun bedenin de can bulmuştu.İçimi bir huzur ve coşku kaplıyordu birden.

Evet ben mutsuzluğumun sebebini bulmuştum.Annemin beni terkedişiydi.Ama artık

üzülmüyorum.Hayatımı sorgulamıyorum. Böyle mi olucaktı demiyorum.Bulunduğum

bu depresyon halinden çıkmalıyım artık,hayatı sevmeliyim diyorum.İçimde ki

sesi dinliyorum.Annemin güzel,mahrur,nahif sesini ...SONRA GÖZLERİMİ KAPATIYORUM

DERİN BİR UYKUYA DALİYORUMM.....